Door het zwartste donker
flakkert zij door bomen;
een beeld geschapen door schaduwspel,
met de stilte en de wind.
De maan:
verwonderlijk hoe het licht,
een grijze bol omtovert tot betoverend
en hoe zij helend doet vergeten.
De hand van genade steekt uit mijn borst,
opengesperd bloedt zij
door verscheurdheid heen.
Reikend naar het onveranderlijke niets
waar we uit stapten
om schakeringen te beleven
in dit leven.
Ik val en
als ik land
geef ik het lijden op,
want daar doorheen
is er kracht om op te staan.
Door de geërfde hopeloosheid van de wereld heen,
duwt de aarde mij, vol schrammen,
weer rechtop.
Om mij te laten horen dat er een toon is
die er al was, maar nooit gehoord.
Om mij te laten zien
dat er een licht is
dat er al was, maar nooit geschenen.
Het trilt door oud merg en door oud been.
Het schijnt door de zwartste nacht.
Hier ben ik, met mijn eigen toon
en jij met de jouwe.
Hier zijn wij om
ons hart door de hand van genade
te laten openscheuren,
om de pijn te voelen zonder te verdwalen.
Om onze plek te kennen
op de aarde.
We doen het samen, maar elk een eigen licht.
Zo oogverblindend
als de maan door de de nacht, zijn wij.
Het is het licht dat haar adembenemend maakt
en door het donker valt ze op.
Dus vrees niet, kom, ga mee.
We reizen door de tijd en zijn tijdloos.
We doen het samen,
maar elk op eigen kracht.
We zullen steeds weer
opstaan.
Van pijn naar creatie,
Van schepping naar schepper.
Ze maken we
ons nieuwe lied.
schijnen we ons licht
– door oud merg en oud been –
op deze nieuwe tijd.