2-12-24
In de stilte valt de zon naar binnen.
Stilte,
licht en adem
waaruit geboren wordt,
hetgeen ik kies,
onwetend of bewust.
Wie ben ik?
Wat wil het leven door mij heen?
Niets in het bijzonder!
Doch wat ik kies,
maakt het bijzonder.
Verwonderd.
Ik dans tussen de vormen van het leven.
Zon, je warmt mijn huid en huis,
wind, je wervelt om mij, in mij.
Muziek bedwelmt me,
kietelt in de ruimtes van mijn hart.
Het licht scheidt zich
en wordt kleur.
Is het leven hier, niet:
vergeten wat ik ben,
dansen in de vormen,
verdwalen,
hartstochtelijk vergeten!
Tot het opnieuw verschrompelt, krimpt.
Mijn vingers trek ik weg van
de bomen,
de huid,
van de spullen die ik draag.
Terug in stilte.
Terug in dat ik niets ben
en daarmee alles.
Starend naar de vlammen
die het hout opeten.
Eeuwig vuur,
eeuwig weten.
Nooit ontstoken, nooit verbroken
Soms is er enkel
iets anders voor geschoven
om te vergeten,
te verdwalen:
om te Leven.
Één voet in het lege midden
en één
in de beweeglijke buitenrand,
waar mijn hand kleuren schildert
door de lucht.
Soms in het echt,
soms in gedachten.
Wat is Echt?
Ik word wat ik maak,
wat ik maak is mij
tot ik verdwijn in mijn creatie
en zij met mij.
Verdrinkend in het midden.
Zonder adem
zonder water.
Versmolten
tot licht en stilte.
En zo gaat het,
adem op adem,
leven op leven.
Weten en
hartstochtelijk vergeten.
Dansen tussen vormen
in de wervelwind.