Sta midden in je eigen vuur.
Adem en
laat alles.
Doe niets:
verbranden zal je niet.
Houd niet vast
en
laat de grenzen smeulen,
laat ze smelten.
Niets,
dan tijdloos weten.
Als een rivier
die diep diep dieper
kolkt en ruist
in moeder aarde’s buik.
–
Laat.
Je.
Bewegen!!
–
En tot aan dat moment:
sta stil,
daar, in het grote midden.
Sta in je eigen vuur
zodat niets jou kan verbranden.
Wortel in de laagste lagen.
Zodat je stem
een waarheid spreekt
voor jezelf en hen
die er op wachtten
zonder het te weten.
Prachtig Veronica, allebei de gedichten!
Dank je wel, het leest als een kado.
Wat fijn om dat te horen, dankjewel Nienke!